Անդրանիկ Քոչարյանին ես կպատասխանեմ։ Ռ. Քոչարյանը Եռաբլուր չէր գնում հոկտեմբերի 27-ից հետո, ոչ թե նրա համար, որ խիղճն էր տանջում, այլ… Մայիս Սաֆարյան

Մայիս Սաֆարյանը գրում է. «Հայրենիքը փրկողներից» մեկը, այսօր պատասխանելով Ա. Քոչարյանի հարցին, թե ո՞նց եղավ, որ քսան տարվա ընդմիջումից հետո միայն, ընտրարշավին ընդառաջ Ռ. Քոչարյանը գնաց Եռաբլուր, Վազգենի շիրիմին ծաղիկներ խոնարհեց, սույն քոչարյանաստրուկ

դասակին պատկանող լա փակեր ասունը, իրեն դոդերի բախչեն գցելով, «պատմական էքսկուրս» կատարեց դեպի 90-ականները, ակնարկելով, որ քոչը Վազգենի ընկերն էր, որ Վազգենը նրան բերեց Հայաստան, նշանակեց վարչապետ, հետո օգնեց ընտրությունները կեղծելու, օրենքը ոտնահ արելու միջոցով բռ նագրավել նախագահի աթոռը, այնպես որ հարց չկա։ Այո, դա այդպես է, չենք կարող
չհամաձայնվել։

Բայց նա չշարունակեց, թե ինչպես հանկարծ Վազգենը հիասթափվեց իր «ընկերոջից»և դարձավ ընդդիմադիր, թեկուզ հրապարակավ չհայտարարելով։ Սակայն դա չի հարցը, սույն քոչարյանաստրուկը, փորձելով արդարացնել քոչին, բացում է պատրոնի իրական դեմքը՝ հարցեր առաջացնելով։ Օրինակ,

ի՞նչ տեսակի մարդը իր ընկերոջ մորը, որը փթերով աղ ու հաց է դրել իր առաջ, կերել է նրա թխած հացը,« մայրիկ, մեր ջան» ասել նրան, հանկարծ իր դուռը եկած այդ մամային չի ընդունում, դրդելով ծայրահեղ քայլի՝ հացադուլի։ Արձաքանքը՝ զրո, ավելի ճիշտ, որդու ՝իր

ընկեր Վազգենի եղբոր վրա գործ կարելը և դատապարտելն էր։ Այ սրա մասին պետք է մտածեն ու խոսեն լա փակեր,քոչի թերմացքներով սնվող ստրուկները։ Հ.Գ.Իսկ Անդրանիկ Քոչարյանին ես կպատասխանեմ։ Ռ.Քոչարյանը Եռաբլուր չէր գնում հոկտեմբերի 27-ից հետո,ոչ թե նրա համար,որ
խիղճն էր տանջում, այլ վախենում էր(է)անգամ մեռած Վազգենից, իսկ վերջին անգամ Եռաբլուր գնալը, իմ կարծիքով, ոչ մի կապ չուներ

ընտրությունների հետ։ Նա ուղղակի ուզում էր առիթը օգտագործել և իր միջից հանել այդ վախը, սթրեսը, որը կրելու է մինչև իր կյանքի վերջը, իհարկե, հնթացս, իրեն հատուկ ոճով ցույց տալու, որ ինքը «վոյին»է, իսկ Գրետա մայրիկին էլ չէր ընդունում (ամոթ է նույնիսկ այս բառը օգտագործել, մարդ լիներ, կգրեի՝ հանդիպում), միայն այն պատճառով, որ չէր կարող նայել նրա աչքերին…